Kurzajki.

fajny blog :) Mogłybyście napisać notkę o kurzajkach. Mam dwanaście lat i mam problem z kurzajkami. Mam je na nogach (dużo) i parę małych na rękach. Miałam iść do dermatologa, ale wtedy parę znikło więc postanowiłam poczekać jak więcej zniknie ale nie znikają. Nie wiem co robić! Najbardziej interesowałyby mnie jakieś domowe sposoby. Pozdrawiam.

~Dorka

  

Małe, przezroczyste pęcherzyki czasem przypominające odciski. Kurzajki można leczyć wieloma sposobami. Niestety, żaden z nich nie jest w stu procentach skuteczny

<script language="JavaScript" type="text/javascript" src="http://serwisy.gazeta.pl/info/text.js"></script> Kurzajki dermatolodzy nazywają brodawkami wirusowymi. Jest to zakażenie wywołane przez wirusa brodawczaka ludzkiego. Do tej pory określono kilkadziesiąt typów wirusów brodawczaka, a kilkanaście z nich wywołuje zmiany zarówno na skórze, śluzówkach, jak i narządach płciowych.

Kopulasty kształt 

Najczęściej występującymi kurzajkami są kurzajki umiejscowione na stopach i dłoniach. - To miejsca trochę gorzej ukrwione niż reszta ciała i może dlatego częściej się je tam spotyka - mówi Ewa Saniewska, dermatolog. 

Kurzajki mają wtedy charakterystyczny kopulasty, brodawkowaty kształt. Mogą występować pojedynczo lub w grupie. Oprócz dłoni i podeszew stóp pojawiają się również w obrębie wałów paznokciowych bądź też pod płytką paznokciową. 

Zazwyczaj na podeszwach stóp znajdują się pojedyncze kurzajki i dosyć często mylone są z odciskami. W pewnym momencie mogą również stać się bardzo bolesną dolegliwością.

Jeżeli kurzajki występują w dosyć licznej grupie na podeszwach stóp - jedna obok drugiej - i tworzą mozaikę, wtedy nazywane są brodawkami mozaikowymi. Kurzajki mogą wystąpić na całym ciele i mieć różną postać. Brodawki na twarzy przybierają bardzo często postać nitek - wtedy mówimy o brodawkach nitkowatych. U mężczyzn można je znaleźć najczęściej w miejscach, gdzie się golą, a więc na brodzie i pod nosem. 

Przeniesiony wirus 

Kurzajkami najczęściej zakażamy się przez bezpośredni kontakt z chorą osobą lub - jeśli mamy już jakieś brodawki - przez samoistne wszczepianie. Polega to na tym, że dotykamy miejsca, gdzie jest kurzajka.

- Gdy rozdrapiemy kurzajkę, możemy ją sobie wszczepić w inne miejsce. Możemy się nią zarazić od kogoś albo ją rozsiać - mówi Ewa Saniewska. 

Rezerwuarem wirusów są również miejsca, gdzie przebywa dużo ludzi - baseny, internaty, schroniska. Jeżeli znajdzie się tam zarażona osoba, wtedy wirus może się przenieść na nas. 

Aby zakazić się kurzajkami, przede wszystkim trzeba mieć kontakt z zarażoną osobą. Zakażeniu wirusem sprzyja również obniżona odporność i mikrouszkodzenia skóry. Grupą z predyspozycjami do zakażenia się wirusem są dzieci oraz osoby z obniżoną odpornością, np. w trakcie chemioterapii, po przeszczepach, zakażeni wirusem HIV lub AIDS. 

Skalpelem czy azotem? 

Organizm sam potrafi walczyć z zakażeniami wirusowymi. Jednak w przypadku kurzajek jest to utrudnione.

- Jest to zakażenie powierzchniowe i dotyczy naskórka, a sam naskórek nie posiada własnych naczyń krwionośnych i odpowiednie komórki mają utrudniony dostęp do tego, by rozpoznać zakażenie - wyjaśnia Ewa Saniewska. 

Kurzajki można leczyć na wiele sposobów. Jak jednak tłumaczą specjaliści, wiele sposobów nie oznacza wysokiej skuteczności. Kurzajki można leczyć preparatami do miejscowego stosowania, jak np. Vermual, Duofilm i Brodacid (jest to jedyny w miarę domowy sposób). Preparaty te wyglądają jak bezbarwny lakier do paznokci, a zakażone powierzchnie smaruje się nimi dwa razy dziennie. Okres leczenia jest dosyć długi i trwa ok. sześciu-ośmiu tygodni. Podczas kuracji trzeba być cierpliwym i systematycznym. Inną metodą jest metoda chirurgiczna - usunięcie kurzajki za pomocą skalpela lub łyżeczki kostnej. Nie ma problemu ze znieczuleniem przy usuwaniu kurzajek z dłoni, ale o wiele trudniej jest znieczulić stopy. Znieczulenie jest o wiele bardziej bolesne niż usuwanie chirurgiczne. Kurzajki można również zamrażać ciekłym azotem lub podtlenkiem azotu bądź też usuwać laserem. Aby się nie zakazić, dobrze jest dbać o odporność organizmu, unikać kontaktu z osobami, które mają tego typu zmiany. Przy usuwaniu kurzajek z okolic macierzy paznokcia trzeba uważać, aby nie zniszczyć przy tym płytki paznokciowej.

Pozdrawiam, Anitt.

Anitt (10:37)

Plomby amalgamatowe.

Witam. Mam problem dotyczący moich zębów. Kiedymiałam 9 lat byłam poważnie chora i przez niemal roczną terapię lekowąbyłam bardzo osłabiona. Już jest wszystko w porządku jednak cośzostało. A mianowicie zęby. Bardzo długo musiałam je leczyć ponieważbyły zniszczone. Zostało mi 6 plomb i to tych czarnych. Jako10-letniemu dziecku nie przeszkadzało mi to, ale teraz mam 16 i wstydzęsię tego ;/ nie są one zbyt widoczne, ale czuję dyskomfort. Jestemwesołą osobą i gdy się śmieję staram się jak najbardziej je ukryć. Niewiem co mam zrobić... trzeba będzie wymienić niestety koszty niepozwalają mi, aby wymienić wszystkie. Macie jakieś pomysły ? Aha ijeszcze jedno. Czy chłopakowi będzie przeszkadzało to, że mam takiezęby a nie inne? Bo teraz już bardzo dbam o zęby mam białe itd. tylkote cholerne plomby!! Proszę o pomoc :*

~Aga

 

Droga Agu!

Szukałam dużo na ten temat w internecie oraz spytałam zaprzyjaźnioną dentystkę. Niestety, na każdej stronie, forum jedyną możliwością była wymiana plomby na "białą". Także dentysta polecał tą opcję. Plomby "czarne", czyli amalgamatowe zawierają rtęć, która szkodzi zdrowiu. Można znaleźć gabinety dentystyczne, w których wymieniają na te białe za darmo. Jesteś młoda i dlatego, tym bardziej wymienią. Tam, gdzie ja mieszkam z chęcią je usuwają, więc radzę poszukać dobrego gabinetu dentystycznego. Najlepiej refundowanego przez NFZ. Jeśli jednak nie uda Ci się ich wymienić, to jedyną moją radą jest zaakceptowanie siebie i swojego wyglądu. Spójrz w lustro i powiedz sobie: "Jestem piękna, ze względu na to, czy mam te plomby ,czy nie".

A, jeśli chodzi o chłopaka, to jeśli jest naprawdę ciebie wart, nie powinny mu przeszkadzać.

Powodzenia

Sarah

Sarah (18:52)

Babcia ciągle węszy

Cześć, bardzo proszę o pomoc Rudzielca lub jakąs inną współautorkę :)  Mój problem jest chyba typowy. Otóż gdy przyjeżdżają moi dziadkowie, zaczyna się inspekcja. Dziadziu jest w porządku, ale babcia...Ostatnio zaglądała do szafek w kuchni (przyłapałam ją), kto wie, czy też nie do szafek rodziców. W każdym razie na pewno do moich. I to wszystkich. W łazience też (podpaski i tampony ją nie zraziły). I narzekała, jaki to mamy bałagan. I robiła bardzo nieprzyjemne kazanie. Wiem, że jest starsza, ale trochę się uniosłam, bo po prostu czułam się tak oburzona, że mi grzebie w moich prywatnych rzeczach. Zaglądała też do szafy mojego brata (ma 18 lat, więc sądzę, że to taki wiek, że już pod żadnych pozorem nie powinno mu się grzebać w rzeczach). Do tego krytykowała moją mamę (nie przy niej, rzecz jasna), że to jej wina, że nie nauczyła nas porządku, co jest bardzo niesprawiedliwe. Ale żeby ona chociaż była jakąś pedantką!- ale nie. Ona ma niezły syf w pokoju.  Zapowiedziała, że następnego dnia razem posprzątamy cały mój pokój, łącznie z biurkiem i jego zawartością. Myślałam, że mnie coś trafi. Na pewno nie chciałam, żeby widziała różnych listów, walentynek i czasem pieprznych prezentów od przyjaciółek :D  Więc odmówiłam bardzo stanowczo, na co się obraziła.  Mój dziadziu, gdy to usłyszał, nagadał jej, moja ciocia też (rodzice się dowiedzieli dopiero, gdy wyjechali). Ale babcia na to, zę to jej święte prawo, bo jest babcią. Ręce opadają.  Do tego poobcinała wszystkie kwiatki w domu, bo "mama robi to źle". kiedy ją przyłapała siostra, babcia powiedziała, zeby nikomu nie mówić, bo "pomyślą, że sie wtrącam" (jeden kwiatek usechł).  teraz znów przyjedżają dziadkowie. Jak mam grzecznie powiedzieć jej, że mam dość tego wtrącania się? mama też ma dość, ale nic nie mówi, bo babcia zaraz by mówiła, jaką to ma złą synową.  ~16-latka Kochana 16-latko! Tak, Twój problem jest typowy. Znam go jak własną kieszeń i choć w moim przypadku nie jest tak uciążliwy jak w Twoim bo babcia aż tak się nie zachowuje, to wiem co znaczy bawienie się babć w ''detektywów''. Po pierwsze, podejdź do tego bardziej z dystansem i uśmiechem, gdy ja już nie mam sił na proszenie babci, aby nie wsadzała palców w doniczki, ponieważ kwiatki są podlane, poprostu się śmieję. Po co się denerwować? Gorzej jednak z grzebaniem po szafkach, to musi być naprawdę irytującę i w tym przypadku nie dziwię się, że się unosisz. Masz już 16 lat i tak jak Twój 18 – letni brat chcesz mieć odrobinę prywatności. Podam Ci trzy sposoby, które możesz wcielić w życie. Pierwszy ze sposobów: Przed przyjazdem dziadków zabrać się za ''wielkie sprzątanie'', aby babcia wchodząc do Twojego pokoju nie ustalała od razu daty wspólnych porządków, ale pomyślała, że spędziłaś napewno dużo czasu na sprzątanie. Drugi ze sposobów: Rozmowa z dziadkiem. Pisałaś, że Twój dziadek widzi denerwujące zachowanie babci i sam tego nie popiera, więc gdy tylko zauważy, że babcia zabiera się do otwierania szafek, niech podejdzie do niej i zajmie ją czymś innym, zabierze na spacer i poprostu porozmawia z nią poważnie. Trzeci ze sposobów: Rozmowa z babcią. Po prostu wytłumacz jej delikatnie jak bardzo waszą rodzinę denerwuje jej węszenie. Nie zarzucaj jej niczego, po prostu tłumacz. Twoi rodzice nie są już dziećmi, a Twoja babcia widocznie jeszcze ich za takowych bierze, dlatego sprawdza, szuka i węszy. Przypomnij jej także czasy, w których to ona miała młodzież w domu, a sama wiodła szcześliwe życie ze swoim mężem. Czy jej mama też tak się wtrącała? Poproś aby babcia postawiła się na waszym miejscu i dopiero wtedy pomyślała, czy swoim ''świętym prawem'' nie irytuje innych.  W każdym razie ona nie chce źle, a jest starsza, przeżyła swoje i należy jej się szacunek, nawet jeśli ma bałagan w swoim domu ; ). Twoja mama nic nie mówi, bo nie chce się narazić teściowej, jednak jest jeszcze Twój tata, który także mógłby się w tą sprawę wtrącić i powiedzieć co nieco swojej mamie o jej zachowaniu. Na swojego syna nie powinna się zbyt długo gniewać, urażona też być nie powinna, gdyż nikt nie chce jej robić na złość.  Babcie są jakie są, jednak niezależnie od wszystkiego trzeba je kochać. Dużo przeżyły przez swoje lata, mają swoje mądrości i teorie, których nie wybijemy im z głowy za żadne skarby, a jednak czasem warto pominąć ich wady i pomyśleć co by było bez nich... Rudzielec.

Nie umiem podjąć decyzji – szkoła czy przyjaciółka?

Mam dylemat. Przyjaźnię się z M już osiem lat, razem chodzimy do tej samej klasy, a nawet siedzimy w tej samej ławce. Jesteśmy sobie bardzo bliskie, prawie jak rodzina. Za niecały rok idziemy do liceum. Mamy inne zainteresowania i zdolności. Chciałybyśmy pójść do tego samego liceum, najlepiej o tym samym profilu i do tej samej klasy, a nawet ławki, bo zawsze tak było i nie chcemy tego zmieniać, nie potrafimy się z tym rozstać. Już planujemy naszą wspólną przyszłość, ale jest jedno 'ale'. Gdybyśmy postanowiły, że pójdziemy do tej samej szkoły czy nawet klasy to może się zdarzyć, że jednej się uda, a drugiej nie. Co wtedy? Jak to przeżyć? Co mamy zrobić? Żeby coś zyskać trzeba też coś stracić, więc jeśli chcemy mieć dobrą przyszłość, ale każda ma inne plany to możemy stracić kontakt - i na odwrót. Nie wiem czy ryzykować... Natomiast z drugiej strony taka chwilowa rozłąka nie musi oznaczać 'końca świata', czasami nawet jest potrzebna. Lecz problem w tym, że strach jest od nas silniejszy! Boimy się rozłąki, samodzielności, odpowiedzialności, nowego otoczenia, nowej szkoły i nowego miasta. Chciałybyśmy 'zasmakować' czegoś nowego, ale strach nami rządzi. Jak pokonać lęki? Z góry dziękuję :* 

~Przyjaciółka

  

Droga Przyjaciółko!

  Nie mogę zdecydować za Ciebie. Musisz sama wiedzieć, czego chcesz. Rozumiem, że to dla Ciebie trudna sytuacja, więc przeanalizujmy wszystko dokładnie.

 Jeżeli pójdziecie do jednego liceum, czyli postawicie na przyjaźń, Wasza przyszłość stoi pod znakiem zapytania. Pisałaś, że jednej może się udać, ale drugiej nie. Każda z Was ma inne zainteresowania i umiejętności. Ale nie martw się na zapas! Przecież nie jest powiedziane, że na pewno się nie uda!:) Skoro nie możecie wytrzymać bez siebie dnia i uważacie, że to będzie najlepsze rozwiązanie, zróbcie tak, jak chcecie.

 Jeśli wybierzesz inną szkołę, zdecydujesz się iść dalej. Nie oznacza to automatycznego zerwania kontaktu z przyjaciółką. Przecież możecie nadal się kumplować i wszystko pozostanie tak, jak jest. Wykształcenie jest ważne w życiu, a w przyjaźni dzieją się różne rzeczy. Nie sugeruję nic złego, mówię tylko, abyś w podejmowaniu decyzji kierowała się głównie swoim dobrem. Obie chcecie rozwijać swoje zainteresowania, więc nie męczcie się dla kogoś.

 A teraz napiszę coś o pokonaniu lęku. Kiedyś trzeba „odciąć pępowinę”, usamodzielnić się. Nie możesz kurczowo trzymać się przyjaciółki. Czasem rozstanie jest potrzebne. Prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko, więc bądź spokojna.;) Przede wszystkim musisz w siebie uwierzyć, zauważyć swoje dobre strony. Codziennie powtarzaj sobie, że jesteś silna, odważna i dasz radę! Na pewno Cię to zmobilizuje. Poznasz nowych ludzi, weźmiesz udział w wielu nowych, ciekawych sytuacjach. Przynajmniej będziesz miała o czym opowiadać przyjaciółce.;)

 Możesz zwrócić się o pomoc do rodziców lub innych zaufanych osób. Mają oni więcej doświadczenia i na pewno pomogą Ci podjąć decyzję. Myślę, że powinnaś również porozmawiać z przyjaciółką i wspólnie zdecydować, co będzie dla Was lepsze.

 Pamiętaj, że możesz postawić na przyszłość, a tym samym nie rezygnować z przyjaźni! Bądź silna i trzymaj się!:*

 Margaret

Spuchnięte ucho po piercingu.

Wczoraj zrobiłam sobie dziurke w uchu, wszystko bylo wykonane sterylnie, kolczyk mam kosmetyczny. I prolem tkwi w tym, ze ucho napuchło mi! Czy jest to naturalna reakcja? ~Misia

Droga Misiu!

Lekko spuchnięte ucho po zrobieniu kolczyka nie powinno być powodem do niepokoju, pod warunkiem, że opuchlizna zejdzie bardzo szybko.

Czasami jednak się zdarza, ze mimo największej czystości ucho źle zareaguje na dziurkę, wda się zakażenie i pojawi się opuchlizna. Wtedy nie należy czekać, tylko natychmiast wyjąć kolczyk i udać się do lekarza (tak, w tej kolejności, czasami zwłoka może być niebezpieczna).

Nie ma co żałować wyjętego kolczyka, bo w końcu zdrowie jest najważniejsze, a zawsze dziurkę można zrobić drugi raz :)

Pozdrawiam!

Pchełka

Załoga NBS (14:58)

Łuszczyca

  

Należy do najczęściej występujących chorób skóry. Jest schorzeniem niezakaźnym i niezłośliwym. Cechuje się przewlekłym przebiegiem, z tendencją do samoistnego ustępowania i nawrotów. Naukowcy wskazują na związek choroby z zaburzonym funkcjonowaniem układu odpornościowego.

Objawy

• czerwonobrunatne lub zaróżowione plamy, płaskie, o wyrazistych brzegach i zróżnicowanej wielkości grudki, pokryte srebrzystą lub srebrzystoszarą, nawarstwiającą się łuską, mające czasem tendencję do zlewania się.

Występują one najczęściej na skórze prostowników kończyn, przede wszystkim na łokciach i kolanach, w okolicy kości krzyżowej i pośladków oraz w uchu zewnętrznym i na owłosionej skórze głowy.

Przyczyny

Infekcje:

• Bakteryjne infekcje górnych dróg oddechowych spowodowane paciorkowcem np. angina ropna.
• Niewyleczone ogniska zapalne - migdałki podniebienne, próchnica, zapalenia dróg moczowych.
• Infekcje wirusowe u dzieci (ospa wietrzna, różyczka, odra) i u dorosłych (półpasiec).
• Infekcje spowodowane drożdżakami - szczególnie u osób z nadwagą posiadających uwarunkowania genetyczne do rozwoju łuszczycy.
• Schorzenia internistyczne zmieniające procesy przemiany materii - np. cukrzyca typ II u osób w zaawansowanym wieku lub dna moczanowa.

Mechaniczne uszkodzenia lub długotrwałe podrażnienia skóry:

• Zadrapania, rany, blizny chirurgiczne, oparzenia (słoneczne, wrzątkiem, substancjami drażniącymi), jak i ukłucia po szczepieniach, powodują pojawienie się zmian łuszczycowych dokładnie w miejscach urazu - zjawisko to nazywamy fenomenem Koebnera.
• Długotrwały ucisk powodowany np. paskiem od zegarka czy ubrania oraz w miejscach szczególnie narażonych na urazy - łokcie, kolana, dłonie, stopy.

Lekarstwa i alkohol:

• Przyjmowanie leków beta - blokujących u pacjentów z nadciśnieniem, soli litu w leczeniu depresji, leków antymalarycznych oraz odstawienie lub redukcja leków kortykosteroidowych.
• Interferon - może zaostrzyć przebieg
• Hormony - choroba często pojawia się w okresie dojrzewania lub przekwitania, kiedy dochodzi do znaczących zmian w gospodarce hormonalnej organizmu.
• Regularne nadużywanie alkoholu powoduje pojawienie się ciężkich form łuszczycy.

Stres, silne wstrząsy psychiczne

Leczenie

• w przypadku ograniczonych lub niezbyt licznych zmian wystarcza zazwyczaj leczenie zewnętrzne (dziegcie, antralinę, kortykosterydy, pochodne witaminy D3, emolienty).
• w przypadkach szczególnie ciężkich, a także w łuszczycowym zapaleniu stawów, stosuje się leki doustne (metotreksat, pochodne kwasu witaminy A oraz cyklosporynę).
• wykorzystuje się korzystne działanie promieniowania ultrafioletowego (w metodzie określanej skrótem PUVA).Terapia ta jest szczególnie polecana w wysiewnej i nawracającej łuszczycy doprowadzając zazwyczaj do szybkiego ustąpienia zmian, a zmiany chorobowe nie powracają nawet przez kilka miesięcy.
• leczenie wspomagać można również specjalnymi kąpielami solnymi lub zabiegami Egyptosa, których działanie polega prawdopodobnie na "wypłukiwaniu" z chorobowo zmienionego naskórka biologicznie aktywnych związków (cytokin) biorących udział w powstawaniu zmian łuszczycowych.
• w łuszczycowym zapaleniu stawów istotną rolę odgrywa ponadto rehabilitacja, fizykoterapia i kinezyterapia, które są niezbędne do utrzymania dobrej sprawności fizycznej.
• bardzo korzystny wpływ na leczenie łuszczycy mają kuracje klimatyczne. Szczególnie polecane są pobyty nad morzem (najlepsze efekty dają pobyty nad Morzem Martwym), dobrze działa również klimat wysokogórski. Czas kuracji klimatycznej powinien wynosić ok. 4-6 tygodni.

Pozdrawiam, 

Anitt.

Anitt (07:00)