Jak podkręcić włosy prostownicą

  Hej dziewczyny ;)

Słyszałam, ze prostownicą można podkręcić włosy. Jednak w tym problem ze nie mam pojęcia jak to zrobić. Mogłybyście zrobić notke i opisać wszystko krok po kroku?

Z góry dzięki i pozdrawiam ;)

~ Aisza

Droga Aiszo!

Owszem, prostownicą można podkręcać włosy:). Nie jest to bardzo trudne, trzeba jednak wiedzieć, jak to zrobić.

Oto mój sposób na podkręcanie włosów prostownicą (mam podatne włosy):

1. Włosy suszysz niemal do końca, ale tak by nie były bardzo wilogotne.

2. Oddzielasz od reszty pasmo włosów (grubość zależy od tego, czy chcesz, by loczki były drobne, czy grube).

3. Rozwierasz prostownicę i obkręcasz pasemko o dolną część, aż prostownica znajdzie się tuż przy skórze głowy.

4. Zaciskasz prostownicę, trzymając równolegle do ziemi.

5. Po upływie dłuższej chwili otwierasz ją i odwijasz pasemko.

6. Jeśli uzyskałaś oczekiwaną fakturę, spryskujesz pasmo np. lakierem utrwalającym.

7. Powtarzasz czynność na reszcie włosów.

Przed całym "zabiegiem" wetrzyj we włosy piankę do włosów lub inny specyfik do stylizacji.

Możesz też skorzystać z którejś z video-instrukcji. Na youtube znajduje się ich mnóstwo.

Przykłady:

KLIK.

KLIK.

Pozdrawiam!

Megu;)

Endometrioza - jak ją rozpoznać?

co to endometrioza????!!!!!! prszę napiszcie, bo lekarz mówi, że to mam!~kiki

  

Droga Kiki!

Wielu kobietom potrafi dać się we znaki, choć czasami długo rozwija się bez wyraźnych sygnałów. Warto więc wiedzieć o niej więcej.

Zwiastunem endometriozy mogą być bolesne (niekiedy także obfite) miesiączki. Jeśli tak właśnie miesiączkujesz, zgłoś się do lekarza. Ginekolog oceni, jakie podłoże mają twoje dolegliwości. Gdy się okaże, że to endometrioza, trzeba rozpocząć leczenie. W przeciwnym razie dolegliwości będą się nasilać: w miarę upływu czasu wielu kobietom bóle w dole pleców, brzucha zaczynają doskwierać nie tylko podczas okresu, ale także w trakcie jajeczkowania. Przykre doznania zdarzają się też podczas stosunku, korzystania z toalety.

NA CZYM POLEGA

Choroba ma związek ze śluzówką, która powinna wyściełać macicę od wewnątrz i co miesiąc złuszczać się podczas menstruacji. U kobiet cierpiących na endometriozę takie komórki śluzówki pojawiają się tam, gdzie być nie powinny – w jajowodach, jajnikach czy pęcherzu moczowym. Przy czym wszędzie zachowują się tak, jakby były wewnątrz macicy, czyli współgrają z kobiecym cyklem (np. pod wpływem estrogenów regularnie napełniają się krwią). Po wielu miesiącach tworzą się z nich guzki lub torbiele.

DIAGNOZA

Niekiedy rozpoznanie bywa trudne, bo zależy od miejsca, gdzie zagnieździła się dodatkowa śluzówka. Jeśli są to jajniki, torbiele na nich wykrywa ginekolog podczas USG. Zwykle jednak, gdy lekarz podejrzewa endometriozę, musi też obejrzeć wnętrze brzucha i narządy kobiece – do tego służy laparoskopia. Przez nacięcie na skórze wprowadza się rurkę z kamerą i mikronarzędzia (pobiera się nimi tkanki do analizy).

LECZENIE

Musi być dobrane indywidualnie dla każdej kobiety. Czasami stosuje się leki, które ograniczają wytwarzanie estrogenów. Podobnie działają niektóre pigułki antykoncepcyjne i hormonalna spirala. Zdarza się, że nie można uniknąć operacji. W jej trakcie guzki czy torbiele wycina się (np. laparoskopowo). 

Anitt (21:31)

Ograniczają mi lekcje jeździectwa

Hej, na początku chciałam powiedzieć, że macie świetnego bloga! Nieraz mi pomogłyście. :) Chciałam poprosić was o radę. Otóż moją pasją odkąd pamiętam było jeździectwo, kilka lat temu zaczęłam jeździć i wiem, że nigdy z tego nie zrezygnuję, i nie wyobrażam sobie mojego życia bez jeździectwa. Jeżdżę tylko raz w tygodniu nad czym bardzo ubolewam, bo przez cały tydzień chodzę i myślę tylko o koniach. A mój problem polega na tym, że kiedy moi rodzice karzą mi coś zrobić a ja o tym najzwyczajniej zapomnę, bo muszę się uczyć na test tata od razu mówi 'za to nie idziesz na następną jazdę' jest to dla mnie strasznie trudne, bo tak naprawdę tylko dzięki jeździectwie daję sobie z tym wszystkim radę (moje życie naprawdę nie jest łatwe i chyba nikt nie przeszedł tyle co ja, ale to już inna historia) a oni mi to jeszcze odbierają! Odbierają mi jedne z nielicznych szczęśliwych chwil w moim życiu. Ostatnio wyżaliłam się mojej mamie, że tak rzadko chodzę jeździć a bez tego czuję się jak bez cząstki siebie, bo nie mam nic poza tym. Ona trochę wymiękła i pozwoliła mi na to żebym chodziła na jazdy dwa razy w tygodniu, ale wiem, że wystarczy tylko, że nie zrobię najmniejszej głupiej rzeczy a już tata mi zabroni iść jeździć. Wydaje mi się, że on nie robi tego dlatego, że jest 'surowym ojcem' tylko po prostu zabraniając mi iść pojeździć nie musi za to płacić, czyli ma 30złotych więcej... proszę pomóżcie mi, co mam z tym zrobić? Z moim tatą nie da się o tym porozmawiać, bo on od razu mówi 'trzeba było się słuchać' itp. 

~Niewiadoma

 

Kochana!

Jeśli jeździectwo jest czymś, co kochasz, nie pozwól sobie tego odebrać. Walcz o swoją pasję, udowodnij rodzicom, że bez niej nie możesz żyć. Oczywiście, zacznij od spokojnej rozmowy, najlepiej z mamą. Skoro zaczyna cię rozumieć, wyjaśnij jej wszystko dokładnie. Powiedz, że gdybyś przestała chodzić na jazdy, nie byłabyś sobą. Pokaż jej, jakie to ma dla Ciebie znaczenie. Jeśli masz odwagę, przedstaw swoje argumenty tacie. Ewentualnie poproś mamę, która jako Twoja rodzicielka na pewno z czasem w pełni zrozumie, jak ważne jest dla jej córki jeździectwo.

Piszesz, że Twój tata nie ma większych zastrzeżeń co do Twojej pasji, a jedyną przeszkodą jest cena. W tym wypadku możesz wybrać kilka opcji:

1)  Zaproponuj pomoc domową w wolnym czasie. Nie czekaj, aż rodzice Cię o to poproszą. Możesz się z nim umówić, że codziennie zrobisz coś, czym zwykle zajmuje się Twoja mama lub tata, np. odkurzysz, zmyjesz naczynia itd. Dobrym rozwiązaniem jest też podział zadań. Jeśli przypadnie Ci sprzątanie, to zapisuj sobie na karteczkach samoprzylepnych swoje zadania i przyklejaj je w widocznym miejscu, np. na lodówce bądź tablicy korkowej, jeśli takową posiadasz. To na pewno ułatwi Ci rozplanowanie czasu, gdyż nie będziesz zapominać o swoich zadaniach. Zawrzyj też z rodzicami układ, że jeśli sumiennie będziesz wykonywać swoje obowiązki, to pozwolą Ci chodzić na jazdy np. dwa razy w tygodniu. Myślę, że to rozwiązanie jest dobre, gdyż oprócz pomocy, jaką uzyskają Twoi rodzice, zdobędą też świadomość, że ich córka jest odpowiedzialna i jeśli czegoś pragnie, to potrafi sobie na to zapracować.

2)  Jeśli pierwsze wyjście nie wypali, postaraj się sama zdobywać pieniądze na jazdy. Poproś rodziców, aby płacili np. za jedną tygodniowo, a Ty sama, jeżeli uzbierasz, zapłacisz za drugą. Nie wiem, ile masz lat, ale na pewno znajdziesz jakąś ofertę. Przed nami ferie zimowe – wspaniała okazja do zarobienia. Możesz roznosić ulotki, pilnować dziecka znajomych lub – jeżeli masz zdolności manualne – wykonywać ozdoby/biżuterię/coś innego i sprzedawać. Sposobów na zdobycie pieniędzy jest naprawdę mnóstwo, wystarczy, że dobrze się zastanowisz, w jakiej pracy będziesz czuła się najlepiej.

3)  Możesz też spróbować oszczędzać. Być może jakaś daleka babcia przyśle Ci pieniądze na święta albo imieniny, urodziny itd. Jeżeli naprawdę kochasz jeździectwo, powinnaś spróbować ograniczyć swoje małe przyjemności, aby stać Cię było na tę jedną, największą. Z pewnością lepiej chodzić częściej na jazdy niż kupować sobie kolejne filmy na DVD, które można obejrzeć w Internecie lub poczekać, aż pojawią się w telewizji. Nie jest to łatwe, ale dzięki pewnym wyrzeczeniom później będziesz mogła cieszyć się jeździectwem :)

Nic innego nie przychodzi mi do głowy, jednak myślę, że któraś z tych opcji powinna wypalić ; ) Mam nadzieję, że tak się stanie, a Ty wkrótce znowu będziesz w swoim żywiole. Tego Ci życzę!

A tak na marginesie – już w piątek Wigilia, dlatego życzę wszystkim zdrowych i wesołych świąt w gronie rodzinnym oraz bogatego gwiazdora. Niech te święta będą dla Was niezapomniane ;)

Deline

Jak dbać o siebie zimą?

''hej, może napiszecie notkę jakby "o zimie i jesieni"
xd wiecie, jak pielęgnować wtedy włosy, skórę, paznokcie..?

 

Droga Nastolatko!

W końcu jakieś ciekawe pytanie, wiec odpowiadam ;)

WŁOSY:

1. Używaj odżywek.
2. Rób maseczki np. z nafty lub kupne z drogerii.
3. Jak najmiej susz/ prostuj włosy.
4. Korzystaj z drewnianej szczotki. Włosy się mniej elektryzują.

PAZNOKCIE:

Proste.

1. Kremuj dłonie.
2. Korzystaj z bezbarwnej odżywki wzmacniającej płytkę paznokcia.

SKÓRA:

1. Przede wszystkim smaruj twarz kremem. Może być zwykły Nivea lub Bambino.
2. Jeżeli chodzi o dłonie to również kremuj, aby nie były wysuszone i szorskie.
3. Reszte ciała? W sumie nie bardzo wiem o co chodzi.


A jeżeli chodzi o całokształt to jedz dużo owoców i warzyw.
Jeżeli chcesz możesz zażywać witaminy z apteki.


~~ Mam dość mało wolnego czasu więc zrozumcie, że notki pojawiają się rzadko~~

Tiny

Ściąganie szwów.

Dziewczyny mam ogromny problem. Za jakieś dwatygodnie będę miała usuwanego torbiela w oklicach łuku brwiowego. Niedość, ze bardzo boje się samego zabiegu to w dodatku: zgolą mi brew .. Bojęsię, że brew nie odrośnie mi taka sama itd ;). Ale oprócz tego mampytanko.  Czy ściąganie szwów boli ? ~Zmartwiona

 

Droga Zmartwiona!

Ściąganie szwów nie boli, jest to natomiast "dyskomfortowe" uczucie.

Wygląda to tak jak się nazywa - lekarz szwy rozcina, łapie je pęsetą i wyciąga.

Jedynie polewanie środkiem antyseptycznym trochę piecze.

Da się przeżyć :)

Co do odrastania włosków:

Nie bój się, że brew nie odrośnie taka sama. Przecież włoski będą tylko zgolone (tak jak przy goleniu nóg). Po jakimś czasie odrosną. Początkowo nie będą ładnie ułożone, każdy w swoją stronę ;] Będą jednak grubsze (mocniejsze) niż wcześniej.

Pozdrawiam, 

Anitt.

Anitt (07:07)

Nie potrafię zaakceptować chorego brata

Witajcie.  Nie wiem czy cokolwiek możecie mi poradzić w tej sprawię jednak nie wiem jak sobie z tym radzić. Mam opóźnionego w rozwoju brata. I nie żartuję, ani nie piszę tego złośliwie. On naprawdę jest opóźniony. Ma dwanaście lat i umysł paroletniego dziecka. Może nie powinnam żywić do niego takich uczuć, powinnam go kochać bo jest mim bratem ale ja po prostu go nienawidzę. Mam mu za złe, że jest jaki jest, że nie jest normalny, że nie mogę się z nim dogadać.  Chciałbym mieć normalnego brata. Takiego z którym da się pogadać chociaż o pogodzie, bo z nim jest to niemożliwe. Ma własny świat, nie potrafi wykonać samodzielnie najprostszego zadania matematycznego ani napisać dłuższej wypowiedzi pisemnej. Czasem naprawdę trudno powiedzieć coś tak by zrozumiał to od a do z. Wiem, że nie powinnam winić go za to jaki jest, ale nie potrafię.  Ostatnio zauważyłam, że częściej rozmawiam z kolegą którego znam od dwóch lat niż z moim bratem. Nasze rozmowy na przełomie dwunastu lat naszego wspólnego życia można by zapisać w zeszycie szesnastko kartkowym a i tak nie zapełniłyby całego miejsca w nim.  Moje przyjaciółki opowiadają różne historie ze swoim rodzeństwem - śmieszne i dziwne. Nie zawsze wyrażają o swoich braciach same pochlebne rzeczy. Jednak gdy ja powiem, że mają dobrze bo przynajmniej maja normalnych braci od razu rzucają argumentem, żebym taka nie była bo to nie wina mojego brata że jest jaki jest. Wiem o tym, jednak nie potrafię zmienić toru swojego myślenia i uważam to za jawną niesprawiedliwość, że tylko ja mam tego typu problem.  Czuje się jak jedynaczka, gdyby nie to, że mam namacalny dowód że On siedzi w pokoju obok przedstawiałabym się właśnie jako jedyne dziecko moich rodziców...  ~Niepewna    Niepewna nastolatko! W życiu tak już bywa, że nie każdy rodzi się w pełni sprawny i zdrowy. Musimy po prostu się z tym pogodzić. Wcale nie jesteś w łatwej sytuacji, ale pamiętaj – w żadnym stopniu nie ponosisz winy za stan Twojego brata. Myślę, że wiele osób na Twoim miejscu czułoby się podobnie. Jednak weź pod uwagę fakt, że Twój brat też jest człowiekiem (który nie ma wpływu na swój stan) i mimo swojej choroby, ma uczucia. Na pewno jesteś bliską mu osobą, siostrą. Może okazuje swoją miłość do Ciebie w dość nietypowy sposób, ale to nie oznacza, że jest bezbarwną istotą, która nie może kochać. Rozumiem, że jest Ci trudno w tej sytuacji, ale spróbuj zaakceptować swojego brata. Może być Ci ciężko, ale nie musisz przechodzić przez to sama. Jeśli jesteś w dobrych stosunkach z rodzicami, porozmawiaj z nimi. Opowiedz szczerze o swoich uczuciach, o Twoim nastawieniu. Oni na pewno Cię zrozumieją. Możesz udać się też do szkolnego pedagoga lub jeśli wolisz, do bliskiej Ci osoby – przyjaciółki, kuzynki itd. Zacznij rozmawiać z zaufanymi osobami, zwierz im się. Wówczas na pewno poczujesz się lepiej i będziesz wiedziała, że nie jesteś sama. Pamiętaj, że uważanie tej sytuacji za niesprawiedliwość niczego nie zmieni. Poza tym, nie jesteś jedyną osobą na świecie posiadającą taki problem. Nie powinnaś zazdrościć swoim koleżankom. To, że nigdy nie spędzałaś ciekawie czasu z bratem nie oznacza, że nie możesz być szczęśliwa ;) Nie mogę Ci nic kazać, bo żadnymi słowami nie zmienię Twoich uczuć do brata. Jaka będziesz w stosunku do niego, zależy tylko od Ciebie. To normalne, że Twoje koleżanki w taki, a nie inny sposób reagują na Twoje zachowanie. One mają zdrowe rodzeństwo, dlatego nie potrafią wczuć się w Twoją sytuację. Ty za to możesz pójść dwiema drogami: albo nie będziesz próbowała nic zrobić ze swoim nastawieniem do brata, albo spróbujesz go zaakceptować takim, jaki jest i nawiązać z nim kontakt. Jeśli wybierzesz drugą opcję, na pewno nic nie stracisz. Co najwyżej zyskasz ;) Na początek, jak już wyżej wspomniałam, proponuję przeprowadzić rozmowę z osobą starszą, bardziej doświadczoną w sprawach życiowych. Ona także nie zdziała cudów i nie zmieni Twoich uczuć, ale może posłuży Ci jakąś mądrą radą. Potem postaraj się stworzyć więź ze swoim bratem, która stopniowo będzie się zacieśniać. To zadanie może być bardzo trudne, ale chcieć znaczy móc. Jeśli przekonasz się do brata, wczujesz w jego sytuację i zaakceptujesz go, przestanie być Ci obojętny. Skoro Wasze wspólne przeżycia zapełniłyby jedynie kilka kartek zeszytu, to znaczy, że tak naprawdę nie znasz brata. Zacznij go poznawać, dogadywać się z nim. Jeśli nie będzie Ci się udawało, to trudno. Nie zaszkodzi spróbować. A nuż znajdziesz z nim wspólny język i mimo wszelkich utrudnień, będziesz potrafiła się z nim dogadać. Wtedy on zacznie stawać się dla Ciebie kimś ważnym i z czasem przestaniesz się czuć jak jedynaczka. Musisz po prostu dostrzec, że posiadasz brata, który na pewno ma wady i zalety, jak każdy człowiek. Może nie będziesz spędzać z nim czasu tak, jak Twoje koleżanki ze swoim rodzeństwem, ale na pewno znajdą się zajęcia, które sprawią przyjemność Wam obojgu. Nawet się nie obejrzysz, a staniecie się najlepszymi przyjaciółmi. Wystarczy chcieć : ) Nie potrafię bezpośrednio Ci pomóc. Przedstawiłam swoją propozycję, która wydaje mi się być odpowiednia. Nie musisz z niej korzystać, możesz zostawić wszystko tak, jak jest. Jednak pamiętaj, że Twój brat może okazać się wspaniałym kompanem i nigdy nie będziesz chciała go zastąpić. Ale żeby się tego dowiedzieć, musisz spróbować go poznać. Wybór należy do Ciebie. Obojętnie które wyjście wybierzesz, będę trzymać za Ciebie kciuki : ) Deline