Psychologia

Sprawdź, czy psychologia to studia dla Ciebie!

Myślisz o psychologii, zastanawiając się nad kierunkiem studiów?
Oto kilka pytań, które mogą pomóc Ci w podjęciu decyzji.
Na każde z nich odpowiedz: TAK lub NIE.
Nie zastanawiaj się zbyt długo.
Ważna jest pierwsza odpowiedź, jaka Ci się nasuwa.
Czy łatwo nawiązujesz kontakty z ludźmi?
Czy umiesz cierpliwie słuchać?
Czy rozumiesz różne przeżycia i zachowania innych ludzi?
Czy jesteś dociekliwy, nie zadowalasz się pierwszym rozwiązaniem?
Czy lubisz obserwować ludzi?
Czy rozumiesz własne uczucia i przeżycia wewnętrzne?
Czy lubisz pracować z ludźmi?
Czy jesteś odporny na trudne sytuacje, krytykę, niepowodzenia?
Czy masz łatwość wypowiadania się i prowadzenia rozmowy?
Czy lubisz siebie?
Czy jesteś wyrozumiały wobec osób zachowujących się inaczej niż ty?
Czy masz przyjaciół?
Czy chętnie czytasz książki i poradniki psychologiczne?
Czy lubisz się uczyć?
Czy dostrzegasz odmienność zachowań ludzi i aprobujesz to?
Czy szukasz różnych możliwych przyczyn czyichś zachowań?
Czy będąc przekonany o racji, gotowy jesteś wysłuchać argumentów drugiej strony?
Czy potrafisz bronić swojego zdania, nawet gdy inni mają odmienną opinię?
Czy wiesz, gdzie może pracować psycholog i czym się zajmuje?
Czy chcesz pomagać osobom niepełnosprawnym, chorym psychicznie, uzależnionym, przeżywającym trudności?

Im więcej wybierzesz odpowiedzi TAK – tym bardziej sugerują one, że wybór psychologii zgodny jest z Twoimi zainteresowaniami, upodobaniami i umiejętnościami.

CECHY PSYCHOLOGA :
-łagodność, współpraca
-Sumienność, drobiazgowość
-Zrównoważenie, spokój, opanowanie
-estetyczność, wyobraźnia
-Empatia
-Komunikatywny

SPECJALIZACJE:
Uczelnie psychologiczne w całej Polsce przygotowują do zawodu psychologa w zakresie wielu specjalizacji.
Wciąż powstają nowe kierunki związane z rozwojem różnych dziedzin.
Kandydaci do zawodu psychologa mogą zdobyć wykształcenie m.in. w następujących specjalnościach:
-Psychologia ogólna: podstawowe elementy życia codziennego, psychicznego; psychologia fizjologiczna, biologiczne mechanizmy.

-Psychologia rozwojowa: bada czynniki, etapy i prawidłowości rozwoju psychicznego od niemowlęctwa do starości.

-Psychologia osobowości: zajmuje się strukturami psychicznymi człowieka, które tworzą się w trakcie rozwoju pod wpływem działania środowiska , sposób myślenia, motywację, postrzeganie siebie i środowiska, charakter, temperament.

-Psychologia kliniczna: zajmuje się psychicznym zachowaniem człowieka w aspekcie zaburzeń: psychoza, depresja itp.

-Psychologia społeczna: zajmuje się wpływem, jaki wywierają ludzie na poglądy i zachowania innych ludzi.

-Psychologia pracy: analizuje przebieg działalności zawodowej człowieka, jego relacji do innych pracowników, środków produkcji.

-Psychologia religii: bada zjawiska psychiczne występujące w życiu religijnym człowieka.

-Psychologia sądowa: zajmuje się procesami psychicznymi osób odosobnionych, podczas rozpraw sądowych, stara się wyjaśnić mechanizmy powstawania czynów karalnych.

-Psychologia diagnostyczna: zajmuje się diagnozowaniem dla potrzeb psychoterapii.
Oprócz tych działów psychologicznych istnieją parapsychologia: telepatia, telekineza, hipnoza; psychologia sportu, psych. , marketingu, lotnictwa, fizjoterapii, ekonomii, doradztwa zawodowego, itd.

Jakie przedmioty czekają Cię na studiach?
a) Zajęcia obligatoryjne:
Wstęp do psychologii
Biologiczne mechanizmy zachowania
Metodologia badań psychologicznych
Podstawowe umiejętności psychologiczne
Psychologia uczenia się i pamięci
Procesy poznawcze
Podstawy statystyki
Psychologia rozwoju człowieka
Psychologia eksperymentalna
Psychologia różnic indywidualnych
Psychologia emocji i motywacji
Historia filozofii

b) Zajęcia fakultatywne(są to zajęcia, które sam wybierasz zgodnie ze swoimi zainteresowaniami) :
-psychologia kliniczna
-psychologia poznawcza
-psychologia biologiczna i różnice indywidualne
-psychologia wychowawcza i rozwojowa
-psychologia społeczna
-psychologia osobowości, emocji i motywacji
-metodologia i statystyka
-zajęcia interdyscyplinarne

c) Zajęcia ogólnouniwersyteckie:
Są to zajęcia, które odbywają się poza Wydziałem i służą rozwojowi własnych zainteresowań.
d) Zajęcia specjalizacyjne

Od czwartego roku studiów realizujesz zajęcia z psychologii stosowanej.
Specjalizacji jest aż 13.
Możesz uczęszczać na zajęcia należące tylko do jednej, konkretnej specjalizacji.
Specjalizacja przygotowuje studentów do pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju i ich rodzinami. -Psychologia organizacji i pracy
Specjalizacja psychologii organizacji i pracy ma zapoznać studentów z wiedzą na temat związków organizacji z jej otoczeniem i funkcjami, jakie odgrywają organizacje w naszym życiu, problemami związanymi z zarządzaniem ludźmi, rozwiązywaniem konfliktów i podejmowaniem decyzji w organizacjach.
-Psychologia sądowa
-Psychologia wychowawcza stosowana
Celem specjalizacji jest dostarczenie studentom wiedzy oraz umiejętności niezbędnych do podjęcia roli psychologa wychowawczego w szkołach, przedszkolach i poradniach.
-Psychologia zdrowia
W zakres specjalizacji wchodzi psychologiczna problematyka powstawania i rozwoju chorób somatycznych, psychologiczne konsekwencje wystąpienia choroby i jej leczenia (w tym m.in. specyficzne problemy pacjentów po zawałach serca, pacjentów onkologicznych), problemy rehabilitacji, profilaktyki i promocji zdrowia.
Psychometria stosowana
Celem specjalizacji jest wyposażenie studentów w wiedzę o zasadach i procedurach konstruowania oryginalnych, adaptowania zagranicznych i stosowania już istniejących narzędzi diagnostycznych wykorzystywanych w badaniach psychologicznych.
-Psychoterapia
Celem specjalizacji „Psychoterapia” jest zapoznanie studentów z prawidłowościami dotyczącymi zaburzeń emocjonalnych i oddziaływania psychoterapii.
-Wspieranie rozwoju osobowości
Celem specjalizacji jest wstępne przygotowanie studentów do pracy w charakterze trenerów grupowych.
-Terapia rodzin i małżeństw
Celem specjalizacji jest dostarczenie wiedzy na temat zaburzeń w bliskich związkach oraz umiejętności niezbędnych do udzielania konsultacji rodzinnych. Specjalizacja uczy rozumienia relacji w rodzinach.
-Psychologia ekonomiczna
Psychologia ekonomiczna to stosunkowo młoda dziedzina, zajmująca się badaniem interakcji zachodzących między człowiekiem a systemem ekonomicznym.
-Psychologia środowiskowa
Celem specjalizacji jest dostarczenie studentom interdyscyplinarnej wiedzy na temat związków między człowiekiem i szeroko rozumianym środowiskiem fizycznym: środowiskiem naturalnym (przyroda, zasoby naturalne, warunki geograficzne) oraz środowiskiem stworzonym przez człowieka (architektura, przestrzeń urbanistyczna miasta, wnętrza mieszkalne i obiekty użyteczności publicznej)
-Psychologia rehabilitacyjna dzieci i młodzieży
Specjalizacja przeznaczona jest dla studentów zainteresowanych problematyką dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością ruchową, intelektualną i sensoryczną.

Rzecz najważniejsza- studia trwają 5 lat.

Co po gimnazjum?
Najlepiej wybrać się do liceum ogólnokształcącego o profilu humanistycznym lub z elementami psychologii.
Jednakże ukończenie profilów ścisłych nie wyklucza możliwości zostania psychologiem.
 

Jakie przedmioty na maturze?
-Język polski
-Język obcy nowożytny (wybrany przez kandydata spośród wszystkich możliwych do zdawania na maturze, zdawany w części obowiązkowej lub nieobowiązkowej)
Trzeci przedmiot, wybrany przez kandydata spośród następujących: matematyka, biologia, historia, wiedza o społeczeństwie, geografia, chemia, fizyka.

Pozdrowienia dla przyszłych psychologów,
Ina

Dietetyk

Definicja
Dietetyk(fr. diététique, łac. diaetetica, gr. d~aita) to specjalista interdyscyplinarny, skupiający się na badaniu produktów żywnościowych,planowaniu, nadzorowaniu i stosowaniu na podstawach naukowych żywienia indywidualnego i zbiorowego dla wszystkich grup ludności. Dietetyk zajmuje się prawidłowym i racjonalnym odżywianiem, zwłaszcza w czasie choroby i w specjalnych stanach organizmu ludzkiego. Jego wiedza obejmuje zarówno pochodzenie żywności, jak i proces przygotowania potraw, a także problematykę jej dostosowania do potrzeb organizmu w zależności od jego stanu i wieku.

Predyspozycje
Jako osoba pracująca z pacjentami, dietetyk musi być otwarty na ich potrzeby, cierpliwy i wyrozumiały. Powinien mieć umiejętność empatii, a także pasję studiowania nowości i uzupełniania wiedzy, znajomość języków obcych. Dietetyk musi również umieć współpracować z lekarzem,psychologiem czy rehabilitantem.
Jego zadaniem jest wspomóc proces leczenia odpowiednim doborem diety lub poprawić samopoczucie pacjenta poprzez odżywianie, dlatego musi doskonale znać nie tylko anatomię i fizjologię człowieka, ale też skutki działania produktów żywnościowych.

Jak zostać dietetykiem?
Przyszły dietetyk powinien ukończyć studia o odpowiedniej specjalności, choć może zaczynać także od technikum lub studium policealnego z tego zakresu. Jednak przyszłe zadania na rynku pracy będą wymagać od niego szerokiej wiedzy interdyscyplinarnej.
Dietetykę studiuje się na akademiach rolniczych lub od niedawna na akademiach medycznych.Kandydaci mają przed sobą wstępny egzamin testowy (biologia, chemia)połączony z konkursem świadectw dojrzałości.
Studia dietetyczne składają się z dwóch etapów: stopnia licencjackiego oraz stopnia magisterskiego. Te pierwsze zaczynają się niezbyt intensywną nauką na I roku (3 egzaminy), na którym studenci zapoznają się z dietetyką. Uczą się wówczas podstaw fizjologii człowieka połączonej z anatomią,biochemii, chemii ogólnej z elementami chemii fizycznej oraz mikrobiologii i wirusologii wraz z biologią, genetyką i parazytologią.
Te biologiczno-chemiczne dziedziny to baza, na której studenci zbudują swoją wiedzę o żywności i żywieniu. Muszą więc najpierw poznać technologię wraz z towaroznawstwem żywności oraz podstawy żywienia człowieka. Ten ostatni przedmiot obejmuje też zajęcia praktyczne w pracowni i polega na nauce sporządzania posiłków.

Gdzie do pracy?
Ponieważ dietetyk nie jest technologiem żywności ani lekarzem, a łączy oba zawody w jednej profesji, może pracować w różnych miejscach: zarówno w ośrodkach zdrowia czy szpitalnictwie, jak i w klasycznej gastronomii.
Dietetyk dzięki odpowiednim produktom i technologiom sporządzania potraw wspomaga zarówno hospitalizowanych chorych w powrocie do zdrowia, jaki stwarza im szansę zachowania dobrego stanu zdrowia. Zapobieganie chorobom powstającym na tle wadliwego żywienia to z kolei zadanie dla dietetyka w otwartej służbie zdrowia. Natomiast w gastronomii dietetyk dba o zdrowie i bezpieczeństwo klientów.
Dietetyk może także zrobić karierę w poradniach chorób metabolicznych – jednostkach otwartych. Przed dietetykiem stoi także kariera naukowa, która może zacząć się od doktoratu z zakresu nauk medycznych (np. w zakresie biologii medycznej).

Zarobki
Dietetycy na początku kariery mogą liczyć na niezbyt wielkie zarobki. Praca w instytucie badawczym czy w państwowych służbach sanitarnych to z reguły zarobki rzędu 1200 zł miesięcznie. W firmie, czyli głównie w gastronomii mogą liczyć na co najmniej 2 tys. zł w początkowym okresie pracy. Potem przychodzi czas na awans i zwiększenie zarobków do poziomu nie wyższego niż 4-5 tys. zł.

Pozdrawiam przyszłych dietetyków, Anitt.

Grafik komputerowy

Charakterystyka zawodu Praca grafika komputerowego polega na przygotowywaniu i opracowywaniu różnego rodzaju projektów graficznych o charakterze informacyjnym i reklamowym. Owocem jego pracy są np.plakat, billboard, ulotka,etykieta, reklama, folder, książka itp.
Grafik komputerowy pracuje w agencjach reklamowych, studiach grafiki komputerowej, wydawnictwach, zakładach usług poligraficznych,drukarniach oraz innych firmach zajmujących się przygotowywaniem publikacji do druku i tworzeniem materiałów reklamowych. Grafik komputerowy zatrudniony przy składzie odpowiada za szatę graficzną gazety, czasopisma czy innego wydawnictwa. Obecnie bardzo szybko rozwija się grafika stron internetowych.
Zawód grafika komputerowego zaliczany jest do sektora usługowego, co oznacza,że realizuje zadania według wskazówek i wytycznych przekazanych mu przez klienta. Zakres czynności i zadania, za które odpowiada grafik zależą od wielkości firmy, w której pracuje. Zazwyczaj im większa firma tym większa specjalizacja zadań grafika. W małych wydawnictwach wymaga się często, by grafik uczestniczył w realizacji całego projektu od omówienia zlecenia z klientem aż po przekazanie produktu.
Podstawowym narzędziem pracy grafika jest komputer z specjalistycznym oprogramowaniem takim jak np. Corel Draw, Corel PhotoPaint czy AdobePhotoshop. Ponadto korzysta on z innych urządzeń biurowych.

Skąd się biorą graficy?
W tym zawodzie nie ma żadnych reguł. Są tacy, którzy mają skończoną tylko szkołę średnią i świetnie sobie radzą. Ale czasy się zmieniają i dzisiaj coraz wyżej cenione jest wykształcenie branżowe. Stanowi ono atut przy zatrudnianiu,choć nie zawsze jest gwarancją umiejętności. To jednak bardzo łatwo wykryć podczas pierwszych tygodni pracy. Każdy”nowy” podlega weryfikacji. Oceniane jest jego wyczucie estetyczne,zdolności manualne,dokładność, cierpliwość, wyobraźnia, a także otwartość na współpracę,zapał, chęć podnoszenia kwalifikacji. Dla pracodawcy ideałem byłaby mieszanka artysty po szkołach plastycznych i komputerowca, czyli kogoś,kto stworzy dobry pod względem estetycznym projekt i przełoży tę wizję na postać elektroniczną.

Podziały wśród grafików
Wśród grafików można wyróżnić KREATYWNYCH, zajmujących się projektowaniem oraz OPERATORÓW DTP, odpowiedzialnych za skład komputerowy i opracowanie techniczne. W pracy tych pierwszych najistotniejszy jest pomysł. Graficy odpowiedzialni za skład działają bardziej mechanicznie, stosując się do ustalonych norm. Tu najważniejsza jest precyzja.
Większość z nich to ludzie młodzi. Średnia wieku: 22-25 lat. Nie spotyka się sędziwych grafików komputerowych, bo same komputery dopiero od niedawna są na tyle „silne”, że można je z powodzeniem wykorzystywać do tworzenia grafiki.

Zarobki w branży
Są zróżnicowane. Najwięcej zarobi grafik w agencji reklamowej lub w poczytnym czasopiśmie o nakładzie ogólnokrajowym. Najmniej – operator DTP, pracujący dla drukarni. Minimalna stawka dla początkującego grafika to 1000 – 1500 złotych netto. Dobry grafik zarobi trzy, cztery razy tyle, najlepsi nawet 8000 złotych.
Pozdrawiam i życzę sukcesów przyszłym grafikom,
Anitt.

Medycyna

Definicja

Lekarz to z jednej strony doskonały znawca ludzkiego ciała, mający całościową wiedzę o zdrowiu i chorobach człowieka, a z drugiej – praktyk posiadający umiejętności leczenia chorób i zapobiegania im. Lekarz jest specjalistą nauk przyrodniczych,ponieważ korzysta z dorobku wielu nauk tej grupy, a zarazem nauk humanistycznych, bo celem jego działania jest człowiek.
Jest też specjalistą w różnych ścisłych specjalnościach naukowych i praktycznych – np. internie, chirurgii, położnictwie czy pediatrii.

Predyspozycje
Lekarzem może być tylko człowiek o zdolnościach i cechach nietuzinkowych. Po pierwsze, musi posiadać odpowiednią wiedzę medyczną. Jako kandydat do zawodu i jako lekarz musi też być zainteresowany medycyną i leczeniem. Jego praca wymaga, żeby teza interesowania skupiały się na dziedzinach chemii i biologii i były nieustannie pogłębiane. Lekarz musi się uczyć przez całe życie. To nie tylko obowiązek – to warunek funkcjonowania w zawodzie.
Powinien też posiadać umiejętności logicznego rozumowania, koncentracji uwagi,a także takie cechy psychiczne i fizyczne, jak sumienność, dyscyplina,dobra pamięć, dokładność, łatwość wypowiadania się w mowie i piśmie,a także odporność na stres.
Lekarz powinien posiadać również odpowiednie predyspozycje etyczne, potrzebne zwłaszcza w czasach, kiedy dociera tak wiele niepokojących informacji o nieprawidłowościach w służbie zdrowia. Lekarze składają zresztą przysięgę Hipokratesa,która – mimo że wielu lekarzy uważa ją jedynie za symbol – jest fundamentem etycznym tego zawodu.

Dawniej i dziś
Praca lekarzy zmienia się ostatnio niemal radykalnie. Stopniowo odchodzą w przeszłość tradycyjne metody terapii,wciąż pojawiają się nowe leki, a także nowe urządzenia. Trudno niejednokrotnie nawet wyznaczyć kierunek zmian, ponieważ zachodzą tak szybko. Jednak nie postępują one równomiernie w każdej dziedzinie medycyny. Głównym ich celem jest wypracowanie takich metod, które pozwolą na maksymalnie łagodne, bezinwazyjne i skuteczne leczenie pacjentów. Lekarz we współczesnym świecie staje się też kimś więcej niż tylko specjalistą od leczenia. Lekarze rodzinni np. to doradcy w sprawach zdrowia i zdrowego trybu życia, którzy z pewnością spełniają także funkcje wspierania rodziny w trudnych momentach.
Najtrudniejszy do przyjęcia przez lekarzy jest jednak fakt, że nie wszyscy zdobędą pracę. Wymusza to zła sytuacja w służbie zdrowia. Dlatego lekarze stają się coraz częściej handlowcami czy producentami sprzętu medycznego. Nie mogą tego jednak robić równolegle z wykonywaniem zawodu – lekarski kodeks etyczny zabrania lekarzowi jakiejkolwiek innej działalności komercyjnej.

Status społeczny
Lekarze od wieków są postrzegani jako przedstawiciele zawodu elitarnego i otaczani powszechnym szacunkiem.Zmniejszają go co prawda kolejne skandale w polskiej służbie zdrowia,jednak i tak zawód lekarza cieszy się znacznym autorytetem społecznym.

Jak zostać lekarzem?
Nie ma innego sposobu niż ukończenie studiów medycznych na kierunku lekarskim. Ale to nie wystarczy. Podobnie jak w zawodach prawniczych, by być praktykiem, należy zaliczyć specjalizację, czyli rodzaj praktyki połączonej z wykładami teoretycznymi. Po zdaniu egzaminu specjalizacyjnego uzyskuje się tytuł lekarza dyplomowanego i uprawnienia do wykonywania zawodu.
Przed przystąpieniem do egzaminu na medycynę, warto się doń znakomicie przygotować. Samodzielna nauka może się okazać niewystarczająca. Można to zrobić na miesięcznych kursach przygotowawczych organizowanych przez każdą z akademii tuż przed egzaminem. To istotne, bo zajęcia na takich kursach prowadzą doświadczeni nauczyciele.
Egzamin wstępny to przeszkoda niełatwa, choć z pewnością możliwa do pokonania. Konkurencja jest także spora – średnio wypada po 4-5 osób na jedno miejsce. Zdaje się egzamin wstępny testowy, centralny z biologii, chemii, fizyki (po 40 pytań z każdego przedmiotu), obejmujący 120 pytań z czterema wariantami odpowiedzi na każde pytanie.
Studia medyczne nie specjalizują, mają zaś pokazać medycynę w jej zintegrowanej strukturze, przy czym najważniejsze jest tu nauczanie umiejętności posługiwania się metodą naukową.
Podobnie jak prawnik, lekarz, by uprawiać zawód, powinien się specjalizować. Oczywiście, nie robiąc żadnej specjalizacji może być lekarzem chorób wewnętrznych, wtedy jednak skazuje się na pracę co najwyżej w ośrodku zdrowia. Specjalizacja, trwająca od 2 do 4 lat,otwiera mu spore możliwości.
Z reguły zajęcia teoretyczne w ramach specjalizacji zaczyna się jeszcze na studiach (kształcenie przeddyplomowe), na VI roku. Potem zalicza się teorię w regionalnych ośrodkach kształcenia, katedrach i zakładach medycyny rodzinnej przy akademiach medycznych oraz w ośrodkach pozaakademickich. Szkolenia specjalizacyjne kończą się 3-stopniowym egzaminem państwowym.
Wprzyszłości planuje się także wprowadzenie tzw. egzaminu lekarskiego dla wszystkich lekarzy, którzy chcą się specjalizować. Egzamin byłby zdawany przed przyjęciem na specjalizację, obejmowałby 400 pytań,z czego 40 zadań dotyczyłoby bioetyki, prawa medycznego i orzecznictwa lekarskiego, a pozostałe 360 pytań to w 21 procent pytania dotyczące chorób wewnętrznych (pediatrii, chirurgii, położnictwa i ginekologii,medycyny rodzinnej, intensywnej terapii i medycyny ratunkowej,psychiatrii).

Gdzie do pracy?
Kariera lekarza jest ściśle związana ze szpitalem czy kliniką, czyli głównie z lecznictwem zamkniętym. Tam ma on największe szanse na zdobycie pozycji adekwatnej do swoich umiejętności i wiedzy. W lecznictwie otwartym (przychodnie) o prawdziwą karierę raczej trudno. W medycynie bowiem liczą się głównie nowe metody leczenia i sukcesy w trudnych przypadkach. W ten sposób lekarze zdobywają sławę w środowisku i poza nim.
Lekarze pracują także w izbach przyjęć, w pogotowiu ratunkowym, otwierają także własne praktyki lekarskie: własne gabinety, które z czasem – choć to kosztowne inwestycje – mogą się przekształcać w szpitale i kliniki.
W ostatnich latach wielu lekarzy zostaje także menedżerami służby zdrowia. Rezygnują z praktykowania zawodu (po przerwie już raczej do zawodu nie wracają), by zostać dyrektorami lub menedżerami szpitali,ośrodków zdrowia czy klinik. Taki zawód wymaga jednak czegoś więcej niż studia medyczne – mianowicie wiadomości i umiejętności z zakresu zarządzania.

Zarobki
W ostatnich latach zarobki lekarzy nie kształtują się na wysokim poziomie. Co prawda,zwykle lepiej zarabiają lekarze zatrudnieni w prywatnych gabinetach czy klinikach niż ci w publicznej służbie zdrowia, nie wspominając już o właścicielach takich klinik, ale nie zawsze są to takie dochody,o których krążą mity.
Początkujący lekarz ze specjalizacją i zatrudniony na zasadzie kontraktu w publicznej placówce zdrowia może zarobić około 1800 zł. Lekarz z kilkuletnim stażem zarabia tam ok. 3-4 tys. zł. W szpitalach jest podobnie, lecz tam dodatkowo opłaca się dyżury i nadgodziny – można więc zarobić więcej. Specjalizacja niema większego znaczenia przy wynagradzaniu – liczy się raczej liczba obsłużonych pacjentów.
Pozdrawiam, Anitt.

Stomatologia

Stomatologiem być niełatwa sprawa. Lepiej przyjąć tu zasadę: nic na siłę!
JAK ZOSTAĆ DENTYSTĄ?
Należy skończyć studia medyczne, być absolutnie pewnym swojego wyboru i swoich umiejętności. Konsekwencje, że ktoś nie lubi swojej pracy, w tym zawodzie mogą być zastraszające. Widzisz ten obrazek? Dentysta nieumiejętnie wykonujący zastrzyk znieczulający? Pacjent wijący się z bólu z igłą w dziąśle… Brr, to oczywiście czarny scenariusz! Nie będzie Twoim udziałem, jeśli dobrze przygotujesz się do zawodu!
Zanim rozpoczniesz edukację w tym kierunku, zwróć uwagę, czym powinna wyróżniać się osoba wykonująca ten zawód. Oto osiem niezbędnych cech przyszłego dentysty:

• Sprawność fizyczna (dobry wzrok i zdrowy kręgosłup)
• Sprawność manualna (zręczne ręce to skarb w tym zawodzie)
• Odporność emocjonalna (nie ulegasz panice, nie udziela ci się strach pacjenta)
• cierpliwość
• delikatność
• empatia
• umiejętność postępowania z ludźmi, którzy cierpią
• chęć ciągłego douczania się (nowe materiały, narzędzia, technologie)

WŚRÓD DENTYSTÓW:

• Chirurg – wykonuje skomplikowane zabiegi w jamie ustnej, jak na przykład usuwanie zęba czy podcinanie więzadełek.
• Chirurg szczękowy – wykonuje operacje na szczękach.
• Ortodonta – zajmuje się profilaktyką i leczeniem wad zgryzu, do niego zgłosisz się po aparat nazębny.
• Protetyk – przygotowuje tzw. uzupełnienie protetyczne zastępujące zęby naturalne, czyli protezy, korony, mostki itp.
• Pedodonta – stomatolog dziecięcy, śledzi ząbkowanie u maluchów, leczy zęby mleczne i próchnicę u dzieci.
• Endodonta – specjalista od leczenia kanałowego zębów.
• Paradontolog – leczy choroby przyzębia.

KROK PO KROKU
Na dobry początek…
Jeśli już w gimnazjum przyjdzie Ci do głowy, aby zostać lekarzem stomatologiem, postaw na przedmioty typu biologia i chemia – łatwiej odnajdziesz się w licealnej rzeczywistości. No i lepiej, żeby – szczególnie Tobie – nie przytrafilo się jakieś niedobre złamanie ręki, bo sprawny manualnie musi być każdy dentysta. Ale na to nie do końca mamy wpływ, niestety.
A w liceum?
Koniecznie wybierz profil biologiczno-chemiczny lub medyczny, gdzie spory nacisk położony jest na biologię i chemię. Dobrze by było gdybyś polubiła też fizykę i matmę – wówczas masz większe szanse, aby dostać optymalną liczbę punktów na maturze i indeks na studia medyczne. Przyłóż się także do języków obcych – nie tyle chodzi o łacinę, co o angielski, który staje się specjalistycznym międzynarodowym językiem wśród lekarzy (fachowa terminologia, nazwy chorób i lekarstw coraz częściej podawane są w tym języku). Na maturę powinnaś wybrać fizykę z astronomią i oczywiście przedmioty typowe dla profilu biol. – chem., czyli biologię i chemię.
Jakie studia?
Jeśli pomyślnie zdasz maturę, już tylko studia będą Cię dzielić od wymarzonego zawodu. Akademie i uniwersytety medyczne oferują dwa kierunki. Jeden to techniki dentystyczne – studia trwają 3 lata i dają zawodowy tytuł licencjata. Jako student poznajesz techniki ortodontyczne, protetyczne, technologie odlewnicze i koniecznie musisz odbyć techniki w laboratorium protetycznym.
Druga możliwość to kierunek lekarsko – dentystyczny, który studiuje się 5 lat i uzyskuje po nim tytuł zawodowy lekarza dentysty. Te studia wymagają odbycia praktyk z zakresu pielęgniarstwa, pomocy stomatologicznej, chorób wewnętrznych oraz chirurgii i chirurgii stomatologicznej. Po studiach musisz jeszcze tylko odbyć roczny staż, który zakończysz Lekarsko-Dentystycznym Egzaminem Państwowym
BLISKO DENTYSTY
Dwuletnie policealne studium stomatologiczne umożliwia zostanie higienistą stomatologicznym. Taką propozycję ma m.in. Policealna Szkoła Służb Medycznych w Nowym Targu. Spośród przedmiotów, których się tam uczy, dużo jest anatomii i fizjologii człowieka, do łatwiejszych na pewno można zaliczyć zdrowie publiczne, promocję zdrowia.
Jako higienista stomatologiczny możesz pracować nie tylko w gabinecie stomatologicznym, ale też przedszkolu i szkole. Do Twoich zadań należałoby wtedy m.in. wykonywanie badań diagnostycznych, organizowanie stanowiska pracy lekarza dentysty, a także konserwacja i obsługa urządzeń, aparatów i instrumentów dentystycznych.
Pozdrawiam przyszłych stomatologów, Anitt.

Jak się spotykać, żeby rodzice się nie dowiedzieli?

Mam problem. Do mojego chłopaka przyjeżdża matka, a on panicznie boi się przyprowadzić mnie do domu, ani On do mnie też nie może przyjechać (z powodu reakcji jego matki na: Mamo mam dziewczynę, ponieważ miał już inne). Spotkać np. w parku też się nie możemy bo Ja mieszkam daleko, a po lekcjach nie mogę. Ok. 3 miesiące się nie spotykaliśmy (tylko w szkole) i teraz, gdy jego mama przyjeżdża (pracuje w Szkocji) to będzie już 4 miesiące bez spotkania. Co mam zrobić aby się z nim spotkać i żeby jego mama się nie dowiedziała?
Błagam o pomoc! Pozdrawiam i czekam na odpowiedź, Simple Plan.
PS. Skłamanie odpada, ponieważ On nie kłamie i chyba nigdy nie skłamał i nie skłamie ;/

~Simple Plan

 
Droga Simple Plan.
Jeżeli kłamanie [czego i tak nie popieram] odpada.. jeśli odpada również powiadomienie mamy chłopaka o waszym spotkaniu, to doprawdy nie wiem, jakie jest jeszcze inne wyjście. Uważam, że jeżeli chłopakowi na Tobie naprawdę zależy to powinien powiedzieć swoim rodzicom, że ma dziewczynę. Co z tego, że nie jesteś jego pierwszą.
Radzę, żeby chłopak się otworzył i poinformował swoją 'matkę', że z Tobą chodzi. Przecież to nie ona ma decydować o związkach swojego syna. A po drugie, jeżeli chłopak [niby] nie może mieć dziewczyny i nie może chodzić do niej do domu, to czemu np. nie powie, że idzie do koleżanki, albo do przyjaciółki? Przecież ze znajomymi chyba może się spotykać.
Nie lubi kłamać? Może np. powiedzieć rodzicom, że bardzo mu na Tobie zależy. Myślę, że zrozumieją. Skoro jeszcze nie wyjawił im waszego sekretu, jaką macie pewność, jaka będzie ich reakcja? 

Frysbie_